Als mijn hoofd toch niet vast zit...

Doodongelukkig word ik ervan. Het maakt me gek, ik raak erdoor in de problemen, schaam me ervoor... Het brengt me niks goeds. Mijn onhandigheid. Gister was het weer raak. Ik moest de kerst bestellijst van de Bakerij waar ik werk inleveren. Ik ging er op mijn fiets naartoe en wist dat ik erna meteen door moest naar rijles. Ik belde bij hun thuis aan maar niemand deed open en dus besloot ik, omwille van tijdgebrek, de lijst in de brievenbus te stoppen. Nu had ik twee brieven bij me. En ik wist, van mezelf, omdat ik op de hoogte ben van mijn onhandigheid dat ik deze niet moest verwisselen! Hier lette ik dus heel goed op en had ze niet verwisselt. Ik wilde zo snel mogelijk weer op mijn fiets stappen om naar het treinstation te racen. Maar... Mijn fietsensleutel was nergens te bekennen. Ik haalde mijn jaszakken, broekzakken en tas twee keer leeg en zocht alles door, maar vond hem niet! Je raad het misschien al... Ik had mijn fiets afgesloten en ik stop normaal gesproken mijn fietsensleutel dan altijd in mijn rechterhand om hem vervolgens in mijn rechterjaszak te stoppen. (Ik heb hierin routine nodig, erg genoeg.) Maar ik had dus blijkbaar deze keer de fietsensleutel in mijn jas gelaten omdat ik er weer snel vandoor moest én in diezelfde rechterhand hield ik ook de kerstlijst van de bakkerij vast.

Gelukkig had ik mijn vader kunnen opbellen die mij nog snel naar het treinstation gebracht had zodat ik de trein nog gehaald had. In de trein had ik mijn bazin gesmst en na mijn rijles was zij alweer thuis zodat ik mijn fietsensleutel kon ophalen.

Maar dit gebeurt mij niet zelden, het gebeurt mij vaak dat ik iets stoms doe. Zo heb ik over een pas geverfde trap heen gerend wat resulteerde in voetafdrukken op de trap en voetstappen op de badkamer vloer. (De voetstappen op de badkamervloer had ikzelf kunnen wegpoetsen maar die trap heeft mijn arme opa opnieuw moeten doen.) En ken je die plastic dingen wat je om je eten doet als je het in de magnetron wilt opwarmen? Nou wij hebben een magnetron-oven, en toen ik de oven wilde voorverwarmen om een pizza in te leggen werd ik op een gegeven moment onaangenaam verrast van de geur van smeltend plastic.... HELEMAAL WEG WAS IE! Ook heb ik een keer naggellakremover om laten vallen op een gelakte houten tafel... Ik kan zo nog wel even doorgaan.

Het punt is nu, ik ben onhandig, verstrooid, chaotisch, vergeetachtig... Ik struikel constant, knoei regelmatig bij eten, heb meerdere brandwonden (van bakkerij) en blauwe plekken.
En volgens mij kun je aan veel ongewenste eigenschappen iets doen, maar niet aan deze. Ik ben dus verdoemd voor het leven. Zucht.

(bron: tumblr en chumpsyclipart)